Nie wiem, jak Wy, ale ja mam wrodzoną umiejętność wpadania w najbardziej absurdalne sytuacje w najmniej odpowiednich momentach. Tym razem sprawa dotyczyła wizyty u dentysty, który, jak to zwykle bywa, przyjmował z godzinnym opóźnieniem. Siedziałem więc w poczekalni, wpatrując się w białą, nieco przybrudzoną ścianę, i słuchając jednostajnego buczenia świetlówek, które działały na mnie jak sygnał do drzemki. Wokół mnie przewijały się różne postacie – starsza pani z reklamówką, nerwowy ojciec z małym dzieckiem, które biegało między rzędami krzeseł, i kobieta w średnim wieku, która czytała książkę tak intensywnie, jakby to była jej ostatnia szansa na zdobycie mądrości życia. Ja nie miałem ani książki, ani ochoty na rozmowę z nikim obcym, więc sięgnąłem po telefon, żeby zabić ten czas w jakiś sposób, który nie wymagałby ode mnie wysiłku umysłowego. I tak, zanim zdałem sobie sprawę, wylądowałem w świecie, który do tej pory był dla mnie kompletnie obcy. Przeglądając przypadkowe treści w sieci, trafiłem na coś, co wyglądało na rekomendację od kogoś, kto najwyraźniej też miał dość długiego czekania i postanowił podzielić się swoim sposobem na nudę.
Kliknąłem więc dalej, z czystej ciekawości, i w ciągu kilku chwil znalazłem się na stronie, która od razu przykuła moją uwagę swoją estetyką. Nie miała w sobie nic z tandetnych, nachalnych banerów, do których przywykłem przeglądając internet. Było tam czysto, przejrzyście, a przede wszystkim – wszystko działało błyskawicznie, nawet na moim średniej klasy smartfonie. Właśnie wtedy, gdy zastanawiałem się, czy to w ogóle dobry pomysł, żeby marnować czas na coś takiego w miejscu publicznym, przypomniało mi się, że parę tygodni wcześniej mój szwagier polecał mi właśnie aplikacja vavada, mówiąc, że ma świetny interfejs i że można w nią grać dosłownie wszędzie, czekając na autobus, w kolejce do lekarza czy podczas przerwy w pracy. Pomyślałem, że jeśli on, człowiek stateczny i raczej oszczędny w słowach, mówi o tym z takim entuzjazmem, to może faktycznie warto sprawdzić, o co chodzi. I tak, w tej szarej, wyjątkowo nieprzytulnej poczekalni, postanowiłem zaryzykować i zobaczyć, czy ta cała zabawa jest warta zachodu.
Zaczynałem ostrożnie, bez większych oczekiwań, po prostu chcąc przetestować, czy rzeczywiście można się tym zająć w tak niecodziennych okolicznościach. Okazało się, że tak – gra była na tyle intuicyjna, że nie musiałem ślęczeć nad instrukcją, a efekty wizualne i dźwiękowe były na tyle subtelne, że nikt wokół nie zwracał na mnie uwagi. Czułem się, jakbym miał w kieszeni małe centrum rozrywki, gotowe do uruchomienia w każdej chwili. I choć na początku traktowałem to raczej jako ciekawostkę, szybko przekonałem się, że to świetny sposób na oderwanie się od rzeczywistości, która w tamtym momencie była dla mnie wyjątkowo mało pociągająca. Minuty zaczęły mijać szybciej, a ja przestałem zwracać uwagę na to, że w poczekalni jest duszno, że ktoś ciągle wchodzi i wychodzi, i że dentysta najwyraźniej zapomniał o swoim harmonogramie. Zamiast tego skupiłem się na małych, przyjemnych wyzwaniach, które stawiała przede mną gra, i na satysfakcji, jaką dawało mi każde trafienie.
W pewnym momencie, gdy udało mi się zgarnąć całkiem niezłą pulę bonusów, prawie podskoczyłem na krześle, ale ugryzłem się w język, żeby nie zwrócić na siebie uwagi. Uśmiechnąłem się tylko pod nosem i pomyślałem, że to chyba najbardziej nietypowe miejsce, w jakim kiedykolwiek spotkało mnie coś takiego. Normalnie takie emocje przeżywałbym na meczu albo podczas oglądania dobrego filmu, a tu, w poczekalni dentystycznej, dzięki aplikacja vavada, poczułem ten sam dreszczyk ekscytacji. Oczywiście nie straciłem głowy i pamiętałem o swoich zasadach – nie przekraczałem założonego limitu, nie dałem się ponieść chwilowemu uniesieniu. Traktowałem to jak każdą inną rozrywkę, która ma mi umilić czas, a nie dostarczyć niepotrzebnego stresu. I to podejście sprawdzało się znakomicie, bo pozwalało mi czerpać z tej chwili to, co najlepsze, bez ryzyka, że później będę żałował swoich decyzji.
Kiedy w końcu usłyszałem swoje nazwisko wywołane przez recepcjonistkę, schowałem telefon do kieszeni i wstałem z lekkim uśmiechem na twarzy. Moja wizyta u dentysty, która zapowiadała się na koszmar pełen nerwów i znieczulenia, przeszła w zasadzie bezboleśnie – nie tylko dzięki umiejętnościom lekarza, ale też dlatego, że wszedłem do gabinetu w dobrym nastroju, zrelaksowany i gotowy na wszystko. Gdy później opowiadałem tej samej recepcjonistce o swoim triku na przetrwanie długiego oczekiwania, spojrzała na mnie ze zdziwieniem, a potem się roześmiała, mówiąc, że sama powinna spróbować czegoś podobnego, bo takie kolejki to chyba najgorsza część jej pracy. I choć nie wiem, czy wzięła sobie moją radę do serca, to ja sam po tej wizycie czułem się, jakbym przeszedł małą lekcję na temat tego, jak korzystać z wolnych chwil w sposób, który naprawdę przynosi ulgę i odprężenie.
Kilka dni później, wracając myślami do tego wydarzenia, dotarło do mnie, że w dzisiejszym zabieganym świecie często nie doceniamy takich małych, codziennych narzędzi, które mogą poprawić nam nastrój w dosłownie kilka minut. Siedzimy w kolejkach, w korkach, w biurach, zamiast zrobić coś, co faktycznie oderwie nas od szarej rzeczywistości. Oczywiście, każdy ma swoje sposoby – jedni czytają, inni słuchają podcastów, a jeszcze inni rozwiązują krzyżówki. Ja odkryłem, że dla mnie aplikacja vavada może być takim właśnie małym, poręcznym kluczykiem do lepszego humoru, pod warunkiem, że używam go z głową. I nie widzę w tym nic złego, bo przecież nie krzywdzę nikogo, nie wydaję więcej, niż mogę sobie pozwolić, i nie wchodzę w żaden nałóg. Po prostu korzystam z tego, co oferuje mi współczesna technologia, żeby uczynić swoje życie odrobinę bardziej kolorowym.
Co więcej, ta historia nauczyła mnie też czegoś o otwartości na nowe doświadczenia. Gdyby nie ten jeden, przypadkowy klik w poczekalni, być może nigdy nie przekonałbym się, że coś, co wydawało mi się zupełnie nie w moim guście, może być dla mnie źródłem autentycznej, nieskomplikowanej radości. A przecież w życiu chodzi właśnie o to, żeby próbować, testować, odkrywać, nawet jeśli początkowo podchodzimy do czegoś z rezerwą. Bo dopiero gdy sami sprawdzimy, coś na własnej skórze, możemy wyrobić sobie rzetelne zdanie i nie opierać się na stereotypach, które często są dalekie od prawdy. Ja swoją prawdę znalazłem w tej szarej, pełnej świetlówek poczekalni, i szczerze mówiąc, jestem za to wdzięczny losowi, bo dzięki temu mam w zanadrzu kolejny sposób na to, by nawet najbardziej nudne momenty życia zamieniać w coś przyjemnego i ciekawego. I może to drobiazg, ale dla mnie to dowód na to, że szczęście często kryje się w najmniej oczekiwanych miejscach – wystarczy tylko wyciągnąć po nie rękę, nawet jeśli ta ręka trzyma telefon w oczekiwaniu na dentystę.
