Həyatımda heç vaxt belə bir şey olmamışdı. Düşünürəm ki, bəlkə də olmamalı idi, amma oldu. İndi gülüb keçirəm, amma o gecə... o gecə mən öz gözlərimlə möcüzə gördüm. Bəli, bəli, mübaliğə eləmirəm. Adi bir iş günü idi, ayın onu, saat axşam yeddiyə iyirmi dəqiqə qalmışdı, yadımdadır. Ofisdən çıxmışdım, maşına minib evə yollanmışdım. Yolda radio qulağımı cızırdı, heç nəyi düzgün eşitmirdim. Əslində, heç nə də eşitmək istəmirdim. O gün yenə eyni işlər, eyni sənədlər, eyni müştərilər. Sanki həyat təkrarlanan bir proqram kimi axırdı. Yemək ye, işə get, qayıt, yat. Yenə. Yenə. Və birdən bir gün durub düşünürsən ki, mən bu həyatı niyə yaşayıram? Bəs əyləncə? Həyəcan? Bir az da olsa risk? Bunlar hardadır?
Evə çatdım, açarı qapıya soxdum. İçəri girəndə gördüm ki, ev qaranlıq. Arvad uşaqları götürüb anasının yanına getmişdi, xəbərim yox idi. Soyuducuda yemək var idi, amma iştahım yox idi. Televizoru açdım, bir saat kanalları dolaşdım, heç nə maraqlı tapmadım. Telefon əlində nə etməli? Dostlara yazdım – heç kim boş deyildi. İnstaqrama girdim – hamı ya şəkil çəkdirir, ya reklam yayır, ya da “buraları gəzdim” yazır. Darıxdırıcı. Ümidimi itirmişdim. Elə bildim ki, bu axşam da adi axşamlardan biri olacaq. Yatıb qurtarım. Amma sonra ağlıma gəldi ki, keçən həftə bir dostum “mostbet giriş linki” yazıb göndərmişdi qrupa. O vaxt heç fikir verməmişdim. Yadıma düşdü. Dedim, görək nə yazırlar. Mesajları vərəqlədim, tapdım. Linkə toxundum.
Açıldı. Rənglər, şəkillər, oyunlar. Mənim üçün yeni bir dünya. İlk baxışdan çaşdım – nə çox şey var. Ancaq maraqlı idi. Maraq hissi yuxunu qaçırdı, yemək iştahını qaytardı, beynimi işə saldı. Qeydiyyatdan keçdim. Ad, soyad, email. Sadə. Beş dəqiqəyə hazır idim. İndi sual: nə qədər qoyum? Cibimdə kartda 50 manat var idi – əməkhaqqından qalan. Düşündüm ki, uduzsam, peşman olaram? Olaram, amma ölmərəm. 20 manat qoymağa qərar verdim. Qalan 30-u təhlükəsizdə saxladım öz beynimdə. Heç olmasa, bir qaydam var – uduzsam da, qazansam da, 20-dən yuxarı çıxmayacağam.
Başladım. Slotlara baxdım, amma tez başa düşdüm ki, bu mənim üçün deyil. Çox tez qərar verirəm, yox, düşünməliyəm. Ruletkaya baxdım – yox, orada da çox sadədir. Sonra blackjack gördüm. Bu oyunda az da olsa intellekt var. Kartlar, hesablama, ehtimal. Bax bu maraqlıdır. Blackjack qaydalarını az-çox bilirdim – 21-ə yaxınlaş, keçmə. Kompüterə qarşı oynayırsan. Sadə, amma asılılıq yaradır. İlk oyunda 5 manat mərc etdim. Kartlarım – 10 və 7, cəmi 17. Kompüterin açıq kartı – 6. Dayanmalıyam? Yox, 17 risklidir. Bir kart daha istədim. Gələn kart – 4. Cəmi 21. Mükəmməl. Kompüterin kartları – 6 və 10, cəmi 16. Kart istədi, gələn 10 oldu, 26, keçdi. Mən qazandım. İlk əl, ilk qələbə. 5 manat 10 oldu.
Bu hiss... bilirsən, nəyə bənzəyir? Uşaq vaxtı babam mənə hədiyyə gətirəndə, o paketi açıb içindən gözləmədiyim bir oyuncaq çıxanda hiss etdiyim sevincə. Eynən o. Amma bu daha güclü idi. Çünki burada risk var idi. Öz ağlımla, öz qərarımla qazanmışdım. “Mostbet giriş linki” məni aparmışdı bir dünyaya ki, orada mən öz taleyimin sahibi idim. Heç kim mənə “bunu et, bunu et” demirdi. Sadəcə mən, kartlar, və şans.
Oynamağa davam etdim. Hər qələbədən sonra mərcimi artırırdım. 5, 10, 15 manat. Bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım. Amma ümumilikdə hesabım böyüyürdü. 20 manat 35 oldu, 35 28-ə düşdü, 28 52-yə çıxdı. Bu dalğalanmalar mənə bir şey öyrətdi – səbir. Səbir və intizam. Əgər hər uduzandan sonra mərcimi artırsam, hər şeyi itirərəm. Əgər hər qazanandan sonra da artırsam, yenə itirərəm. Sabit qalmaq lazımdır. Bir qayda qoydum: maksimum mərcim 10 manat. Nə qədər qazanıramsa, 10-dan yuxarı qoymayacam. Nə qədər uduzuramsa, 10-dan aşağı düşməyəcəm.
İkinci saatda hesabım 78 manata çatdı. Bu vaxt əl-yanaq olmuşdum. Əllərim titrəyirdi, ürəyim döyünürdü, amma beynim aydın işləyirdi. Hər kartı hesablayırdım, hər ehtimalı nəzərdən keçirirdim. Sanki şahmat oynayırdım – bir neçə addım qabağını görməyə çalışırdım. Bu, mənə çox xoş gəlirdi. İşdəki stress, müdirin sərt baxışları, müştərilərin şıltaqlığı – hamısı unudulmuşdu. Yalnız mən və oyun var idi.
Saat gecə yarımda telefonumun səsi kəsildi – batareya bitmişdi. Qəflətən real dünyaya qayıtdım. Otaq qaranlıq idi, çöldə külək əsirdi, mətbəxdən soyuducunun səsi gəlirdi. Özümə baxdım – üstümdə köynək, ayağımda corab, saçım dağınıq. Gülməli görünürdüm. Telefonu şarja qoydum, mətbəxə getdim, su içdim. Başım gicəllənirdi, yox işdən yox, həyəcandan. 78 manat. 20-dən 78-ə. 58 manat qazanc. Bir axşam. Heç bir xüsusi bacarıq olmadan.
Telefon şarj olanda yenə açdım. “Mostbet giriş linki” məni yenə içəri buraxdı. Hesabıma baxdım – 78 manat. Amma artıq qorxurdum. Yox, uduzmaqdan yox, daha çox nəyinsə dəyişməsindən. Birdən bu qazanc məni dəyişəcək? Birdən hər gecə oynayacam? Birdən işə marağım azalacaq? Dərin nəfəs aldım. Öz-özümə dedim: “Bu sadəcə oyundur. Pul isə puldur. Sən dəyişməyəcəksən, sadəcə əylənirsən”.
Amma yenə də oynamağa davam etdim. Bu dəfə daha ehtiyatla. Mərclərimi 5-7 manat arasında saxladım. Yavaş-yavaş, düşünərək. Növbəti 40 dəqiqədə 78 manat 105-ə çatdı. Burada dayandım. Dedi, yetər. Bu gecənin uduşu budur. Çıxartma əməliyyatı etdim – 100 manat kartıma köçdü, 5 manat hesabda qaldı. O 5-i də sonra oynayacam, olmazsa, olmaz.
O gecə yatanda düşündüm: əgər bir həftə əvvəl kim desəydi ki, sən axşam saatlarında evdə təkbaşına oturub blackjack oynayacaqsan və 100 manat qazanacaqsan, mən gülərdim. Amma oldu. Və ən vacibi odur ki, mən bu işdən zövq aldım. Yox, pul dalınca qaçmadım. Əyləndim. Stressimi atdım. Beynimi işlətdim. Və nəticədə bir az da pul qazandım.
İndi hərdən düşünürəm: bəlkə həyatda hər şey belədir? Bəlkə insanlar çox ciddidirlər? Bəlkə ara-sıra bir az risk, bir az həyəcan, bir az “bilmirəm nə olacaq” hissi hamımıza lazımdır? Ofisdə günlərlə eyni işi görmək, eyni söhbətləri dinləmək, eyni problemləri həll etmək – bu, insanı robotlaşdırır. Amma bir axşam, 20 manat, bir telefon, bir oyun – və sən yenidən insan olursan. Yenidən hiss edirsən. Yenidən ürəyinin döyüntüsünü duyursan.
Təbii ki, hər şeyin qaydası var. Həddi bilmək. Mən özümə söz verdim: heç vaxt əməkhaqqımın 10%-dən çoxunu oynamayacağam. Heç vaxt borc alıb oynamayacağam. Heç vaxt uduzmuşam deyə “bir də, bir də” deməyəcəyəm. Bu qaydalar mənim təhlükəsizlik çərçivəmdir. Onları pozmayacam.
Keçən həftə yenə oynadım. 30 manat qoydum, bir saat oynadım, sonda 28 manat qaldı. 2 manat itki. Gülüb keçdim. Olar. Bu həftə isə 20 manat qoydum, 47 qazandım, 27-ni çıxartdım, 20 ilə yenə oynadım, o 20 də 15 oldu. Hesabı yekunlaşdıranda 42 manat qazancım oldu. Yəni, itki də var, qazanc da. Amma ortalama – müsbət.
Dostlarımdan biri məndən soruşdu: “Nə edirsən ki, qazanırsan?” Dedim: “Heç nə. Sadəcə qaydalarıma əməl edirəm”. Dedi: “Mən də sınayım?” Dedim: “Sına, amma unutma ki, bu oyundur. Əyləncədir. Pul qazanmaq ikinci plandadır. Əsas odur ki, əylənəsən”. O da məni dinlədi. Yəqin ki, sınayacaq. Kim bilir, bəlkə onun da şansı gətirər. Bəlkə yox. Amma fərqi yoxdu. Çünki bu, sadəcə oyundur. Və həyatda bir oyun üçün əsəbləşməyə dəyməz.
Bu gecə yenə evdə təkəm. Arvad uşaqları yatırtdı. Mən çay içirəm, telefon masanın üstündədir. O “mostbet giriş linki” gözümün qabağındadır. Nə edim? Oynayım? Yoxsa yatım? Hələ qərar verməmişəm. Amma bir şey bilirəm – nə qərar versəm də, bu mənim qərarım olacaq. Məcburiyyət yox. Stress yox. Sadəcə seçim. Və bu azadlıq hissi – o puldan daha dəyərlidir. O gecə mənə ən çox bunu öyrətdi. 20 manatımı 100-ə çevirə bilərəm, ya da 20-ni itirə bilərəm. Amma ən vacibi – mən seçirəm. Mən qərar verirəm. Mən idarə edirəm. Və bu hissi heç bir şeyə dəyişmərəm.
